شعری برای تو
...و پاییز می اید به استقبال این روزهای...
نشسته ام درپشت بام کاه گلی
که
با دست های کوه
دو سلام فاصله دارد!
درخت های این حوالی، به عطسه های پاییز خیلی خیلی حساس هستند!
درخت پشت پنجره آشنا را جا گذاشتم در روزهای دور!
نمی توانست کنار بیاید با این روزگار مرتفع...!
با سونامی تنهایی و سکوت!
...
Loneliness is my best friend!
.
Im not joking!
I … am …serious!
می بینی در این ارتفاع زندگی، به کجای جغرافیای باور رسیده ام؟!
به خودم می گویم:
بی خیال نوشتن!
بی خیال تو...! بی خیال توی بی خیال!
عزیزم!
هیچ اتفاقی نمی افتد!
همان طور که تا به امروز نیفتاده است!
اگر من بی خیال تو بشوم،
اگر تو خودت را از من دریغ کنی،
اگر من به دریغ کردن های تولج کنم
و
بی خیالت شوم(حتی در ظاهر!)
اگر...اگر... و اگر هزار تا اگر دیگر جا خوش کنند در زندگی مان،
هیچ اتفاقی نمی افتد برای درخت های این حوالی
به عطسه های پاییز خیلی خیلی حساس هستند!
فقط من فرسوده میشوم دراین پشت بام کاه گلی
فقط تو پیر می شوی در...
فقط نا منتظرتر از دوست داشتن مان، مرگ سلام میکند به یک لحظه !
فقط در قرن های آینده
یک حسرت در دل تو
و یک داغ در دل من
می ماند تا هزار بار به دنیا آمدن و رفتن مان !
من نمی دانم بار دیگر که به دنیا بیایم
لبخند گرم تو، کجای زندگی من پرسه میزند.
تو نمی دانی که در دنیاهای بعد، من در بطن کدام ثانیه بودنت ایستاده ام.
ببین؟!؟!
Can you hear me!?
تو که می دانی من چقدر دوستت دارم!
تو که می دانی من تو را ترجیح داده ام به...
بگذریم!
تو که می دانی؟!
Come on!
پس حرف حساب بهانه هایت چیست؟!
What?!
بگذریم عزیزم!
سلام مرا به روزهای تعلل ات برسان!
روی خوش طعم غرورت را ببوس!
لج بازی های من هم سلام بلند بلند می رسانند!
وعده دیدارمان باشد راس ساعت پشیمانی بی چاره!!!
" بی شک
او بی من خواهد زیست
من نیز بی او به یقین خواهم زیست
لیک در این میان
زندگی
این خود زندگی ست که لب چشمه
عطشناک می ماند..."(واراند)
